انتخاب یک سیستم ایمپلنت دندانی، به‌ویژه برای دندانپزشکانی که در ابتدای مسیر درمان‌های ایمپلنت قرار دارند، نیازمند شناخت ساختار فیکسچر، ویژگی‌های سطح، نوع اتصال پروتزی و پروتکل جراحی است.
ایمپلنت استریوس Steri-Oss Implant یکی از سیستم‌های ایمپلنت ساخت کره جنوبی است که توسط شرکت ZEROS تولید می‌شود. این سیستم با بهره‌گیری از طراحی مخروطی بدنه، رزوه‌های اختصاصی و فناوری سطح SLA، با هدف دستیابی به ثبات اولیه مناسب و فراهم کردن شرایط مطلوب برای اتصال استخوان به ایمپلنت طراحی شده است.
در این مقاله، ویژگی‌های فنی فیکسچر ایمپلنت استریوس و نکاتی که دندانپزشکان عمومی هنگام آشنایی با این سیستم باید در نظر بگیرند، بررسی می‌شود.
طراحی فیکسچر ایمپلنت استریوس
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فیکسچر ایمپلنت استریوس Steri-Oss ، طراحی بدنه مخروطی یا Tapered Body است.
این ساختار در کنار طراحی رزوه‌ها می‌تواند به ایجاد گیر مکانیکی اولیه هنگام قرارگیری فیکسچر در استخوان کمک کند.
در سیستم استریوس، ویژگی‌هایی مانند Corkscrew Thread، Helical Cutting Edge و Apical Cutting Edge با هدف بهبود عملکرد مکانیکی فیکسچر در زمان جایگذاری طراحی شده‌اند.
رزوه‌های Corkscrew Thread
در طراحی فیکسچر ایمپلنت استریوس، رزوه‌های Corkscrew با ساختار دوگانه مورد استفاده قرار گرفته‌اند.
بر اساس مشخصات منتشرشده توسط تولیدکننده، این رزوه‌ها با Pitch برابر ۰٫۸ میلی‌متر و عمق ۰٫۵ میلی‌متر طراحی شده‌اند.
هدف این طراحی، کمک به عملکرد Self-Threading، حفظ مسیر جایگذاری و دستیابی به ثبات اولیه مناسب است.
طراحی Helical Cutting Edge
یکی دیگر از ویژگی‌های فیکسچر استریوس، وجود لبه‌های برنده مارپیچی یا Helical Cutting Edge است.
این بخش با هدف تسهیل عملکرد خودرزوه‌سازی و امکان اصلاح مسیر جایگذاری در شرایط مناسب طراحی شده است.
بااین‌حال، وجود این ویژگی به معنای امکان اصلاح نامحدود زاویه ایمپلنت نیست و موقعیت سه‌بعدی فیکسچر باید پیش از جراحی به‌دقت برنامه‌ریزی شود.
طراحی ناحیه اپیکال
ناحیه اپیکال فیکسچر ایمپلنت استریوس دارای طراحی برنده است که سازنده برای آن قابلیت Self-Drilling را مطرح می‌کند.
این طراحی با هدف کمک به گیر اولیه، از جمله در برخی شرایط ساکت پس از کشیدن دندان، توسعه یافته است.
البته انتخاب درمان Immediate Implant Placement باید بر اساس شرایط استخوان، وضعیت ساکت، عفونت احتمالی و ارزیابی بالینی انجام شود.
سطح SLA در ایمپلنت استریوس
یکی از عوامل مهم در بررسی سیستم‌های ایمپلنت، ویژگی‌های سطح فیکسچر است.
ایمپلنت استریوس از فناوری SLA یا Sandblasted, Large-grit, Acid-etched استفاده می‌کند.
در این روش، سطح ایمپلنت با فرایندهای مکانیکی و شیمیایی اصلاح می‌شود تا زبری و توپوگرافی مناسبی ایجاد شود.
این ویژگی می‌تواند شرایط مطلوب‌تری برای تعامل سلول‌های استخوانی با سطح ایمپلنت فراهم کند و در فرایند Osseointegration نقش داشته باشد.
ثبات اولیه در فیکسچر ایمپلنت استریوس
Primary Stability یا ثبات اولیه، به پایداری مکانیکی ایمپلنت در زمان قرارگیری در استخوان گفته می‌شود.
این عامل به‌ویژه در برنامه‌ریزی درمان‌های Immediate Placement و Immediate Loading اهمیت دارد.
در طراحی فیکسچر ایمپلنت استریوس، ترکیبی از بدنه مخروطی، رزوه‌های دوگانه و لبه‌های برنده با هدف کمک به ایجاد ثبات اولیه به کار رفته است.
بااین‌حال، میزان ثبات اولیه به عواملی مانند تراکم استخوان، طراحی استئوتومی، ابعاد فیکسچر و تکنیک جراحی نیز وابسته است.
نکته مهم برای دندانپزشکان تازه‌کار این است که ثبات اولیه بالا به‌تنهایی مجوز بارگذاری فوری نیست. تصمیم‌گیری درباره Immediate Loading باید با توجه به مجموعه‌ای از معیارهای بالینی، شرایط اکلوزال و برنامه پروتزی انجام شود.
سیستم‌های Bone Level و Tissue Level در ایمپلنت استریوس
ایمپلنت استریوس دارای سیستم‌های مختلفی است که امکان انتخاب رویکرد درمانی متناسب با شرایط بیمار را فراهم می‌کنند.
سیستم Bone Level
در سیستم Bone Level استریوس، کانکشن Internal Hex با اتصال مخروطی ۱۱ درجه معرفی شده است.
این سیستم برای درمان‌هایی طراحی شده که محل قرارگیری پلتفرم ایمپلنت در ارتباط با سطح استخوان برنامه‌ریزی می‌شود.
سیستم Tissue Level
در سیستم Tissue Level استریوس، سازنده کانکشن Internal Octa با اتصال مخروطی ۸ درجه را معرفی می‌کند.
این سیستم می‌تواند در طرح‌های درمانی مناسب با رویکرد جراحی یک‌مرحله‌ای مورد بررسی قرار گیرد.
انتخاب بین Bone Level و Tissue Level باید با توجه به ضخامت بافت نرم، موقعیت دندان، نیازهای پروتزی و شرایط بالینی بیمار انجام شود.
در کنار سیستم‌های Bone Level و Tissue Level، یکی دیگر از لاین‌های ایمپلنت استریوس (Steri-Oss)، سیستم Short Implant است که برای استفاده در شرایط محدودیت ارتفاع استخوان طراحی شده است.
در برخی بیماران، کاهش ارتفاع استخوان قابل استفاده در ناحیه خلفی فک بالا یا پایین، انتخاب طول فیکسچر را با محدودیت مواجه می‌کند. در چنین شرایطی، ایمپلنت‌های کوتاه می‌توانند به‌عنوان یکی از گزینه‌های درمانی مورد بررسی قرار گیرند.
طراحی و کاربرد فیکسچر Short Implant استریوس
سیستم ایمپلنت کوتاه استریوس که با عنوان BL Extra Short System نیز معرفی می‌شود، برای استفاده در موقعیت‌هایی طراحی شده است که ارتفاع استخوان موجود، امکان جایگذاری فیکسچرهای بلندتر را محدود می‌کند.
بر اساس اطلاعات منتشرشده توسط سازنده، این سیستم در طول‌های ۴، ۵ و ۶ میلی‌متر معرفی شده و از طراحی Bone Level بهره می‌برد.
استفاده از این سیستم به‌ویژه در شرایط زیر می‌تواند مورد بررسی قرار گیرد:
• ناحیه خلفی فک بالا با محدودیت ارتفاع استخوان در مجاورت سینوس ماگزیلاری
• ناحیه خلفی فک پایین با فاصله محدود تا کانال عصب آلوئولار تحتانی
• برخی موارد تحلیل عمودی استخوان که استفاده از فیکسچرهای بلندتر را دشوار می‌کند
استفاده از Short Implant در بیماران منتخب ممکن است نیاز به برخی جراحی‌های افزایش ارتفاع استخوان را کاهش دهد. بااین‌حال، این موضوع به معنای جایگزینی قطعی ایمپلنت کوتاه با روش‌های بازسازی استخوان نیست.
ویژگی‌های فنی فیکسچر Short Implant استریوس
بر اساس اطلاعات معرفی‌شده برای سیستم BL Extra Short استریوس، این لاین دارای ویژگی‌های فنی زیر است:
• طول فیکسچر: ۴، ۵ و ۶ میلی‌متر
• نوع سیستم: Bone Level
• نوع اتصال پروتزی: Internal Hex ۲.۵
• زاویه اتصال مخروطی: ۱۱ درجه
• طراحی بدنه: Tapered Body
• طراحی رزوه: Macro Double Thread و Corkscrew Thread
• طراحی لبه‌های برنده: Helical Cutting Edge و Apical Cutting Edge
• طراحی پلتفرم: Internal Platform
این ویژگی‌ها با هدف فراهم کردن شرایط مناسب برای جایگذاری فیکسچر و دستیابی به ثبات اولیه طراحی شده‌اند. بااین‌حال، عملکرد بالینی سیستم به کیفیت استخوان، ابعاد فیکسچر، تکنیک جراحی و شرایط اختصاصی بیمار وابسته است.
ثبات اولیه و ملاحظات بیومکانیکی در Short Implant
در فیکسچرهای کوتاه، به دلیل کاهش طول ایمپلنت، بررسی کیفیت استخوان، قطر فیکسچر، طراحی رزوه‌ها و نحوه توزیع نیروهای اکلوزالی اهمیت ویژه‌ای دارد.
دستیابی به ثبات اولیه مناسب در این سیستم به عواملی مانند طراحی استئوتومی، تراکم استخوان، انتخاب ابعاد مناسب فیکسچر و تکنیک جراحی وابسته است.
همچنین در برنامه‌ریزی پروتزی، عواملی مانند نسبت ارتفاع تاج به طول ایمپلنت (Crown-to-Implant Ratio)، نیروهای جانبی، براکسیسم و نحوه توزیع بار باید مورد توجه قرار گیرند.
نکته مهم برای دندانپزشکان این است که کوتاه بودن فیکسچر به‌تنهایی نشان‌دهنده احتمال شکست بیشتر یا موفقیت کمتر درمان نیست. ارزیابی نتایج درمان باید با توجه به طراحی سیستم، شرایط بیمار، کیفیت استخوان، پروتکل درمان و شواهد بالینی انجام شود.
انتخاب Short Implant در طرح درمان
انتخاب فیکسچر Short Implant استریوس باید بر اساس ارزیابی دقیق وضعیت استخوان، ارتفاع و عرض استخوان موجود، موقعیت ساختارهای آناتومیک حساس و نیازهای پروتزی بیمار انجام شود.
در موارد دارای اندیکاسیون، استفاده از تصاویر CBCT می‌تواند به بررسی دقیق‌تر شرایط آناتومیک و برنامه‌ریزی موقعیت سه‌بعدی فیکسچر کمک کند.
برای دندانپزشکان عمومی، آشنایی با سیستم Short Implant استریوس می‌تواند به شناخت بهتر گزینه‌های درمانی در نواحی دارای محدودیت استخوان کمک کند.
بااین‌حال، انتخاب طول و قطر فیکسچر، پروتکل دریلینگ، دستیابی به ثبات اولیه و تعیین زمان بارگذاری باید مطابق دستورالعمل سازنده و شرایط اختصاصی بیمار انجام شود.
ارسال پاسخ